მერაბ არაბული - წერილი მთიდან

ვსვამთ,

ისევ ისე ურევს ამინდი

თავში და

კარშიც დიდი თოვლია,

- არ ჩამოხვალო?!

- შენ მწერ, რა ვიცი...

თან ვჭვრეტ ცეცხლის პირს,

ციცას ზოლიანს.

ვსვამთ, ორნი,

ხან კი სრულიად მარტო

პურის ჭამაში, თითო-ოროლას,

ხანდახან ისე შლეგივით გნატრობ

გნატრობ, ჩვენ ორნი, ახლა ბოროლას

ვისხდეთ

და ფეხქვეშ გვეგოს სამყარო

შავი და

ჩვენზე უფრო მცირედი,

მთებიდან მინდა ნისლი ავყარო

და მერე ერთად დავიყვირებდით

- ჩვენ თქვენ გვიყვარხართ!

- მე შენ მიყვარხარ,

მეც და

ნათელი ციდან მიწამდე

ჩვენ ყველა ერთად

ჩვენ, მე და შენ და

გთხოვ ჩამეხუტე

გულის ფიცრამდე.