მამუკა სალუქვაძე - იოქანაან

განგების ძალით, ტეტრარქთან ვიყავ სტუმრად წვეული;

მძულს გალილეა. ის ღამე ნათლად მახსოვს წყეული.

მძულს თვით ანტიპა, მასპინძელი, ჯალათი, მკვლელი;

მძულს ჰეროდია, დედოფალი გრძნეული, ქველი;

მძულს სალომეა, თვალწარმტაცი მისი ასული,

ავხორც დედაზე მეტად ავსული,

მომნუსხველად მროკველი გველი.

მძულს გალილეა, რამეთუ, ნათლად მახსოვს ის ღამე;

ვერცხლის ფეშხუმზე ესვენა თავი ნათლისმცემლისა,

თვალთაგან სისხლი დასდენოდა ნაცვლად ცრემლისა;

ზეცას გავხედე, თენდებოდა დილა სისხამი,

როდესაც ხმა შემოესმა მეფე ჰეროდეს: –

ან, მისი ჯერ არს აღდგინებად, მოაბ, გჯეროდეს!