მთარგმნელი: გივი ალხაზიშვილი
|
ბევრი ვიარე, ისევ იგივე გაქცეულ სივრცის ნათება მკვეთრი, ქვასავით მაგარ გზაზე ხრიგინით - ხრიგინ-ხრიგინით მიგორავს ეტლი.
მე ვარ სნეული, გზად დანაცემი, და გამოჩანან ნათელ ლაქებად შორს მოლაქლაქე დედაკაცები.
დგას ნეკერჩხალი უტყვი, ეული, ჩამოიშალა ზეცა ცისფერი, შავი ყორნებით დაფეთებული.
დაღლილი მყისვე ჩავიძინებდი, მაგრამ სოფელი ისევ მაშინებს მზეამრეკლავი ბრწყინვით მინების.
ვშიშობ, არ შემხვდნენ ლანძღვა-გინებით, და ისევ, ისევ, ისევ და ისევ ამ მტვრიან გზაზე მივედინები. |
















