|
ტურფა წალკოტში ნაზი ყვავილი თვალის წარმტაცად იფურჩქნებოდა, და ძირს კვარცხლბეკად გადაშლილ მდელოს ტკბილ სურნელებით ეფინებოდა.
ყელს ევლებოდა, ოდნავ ჰბერავდა, სურდა მის ფოთოლთ მისწებებოდა თითქო მორცხვობდა, ვერა ჰბედავდა.
ნაზად მოხტოდა, მოკისკასობდა და სპეკალ ცვრებით ნაზ ფოთლებიანს ვით იაზმა ეპკურებოდა.
მისს კოხტა ქოჩორს აფრქვევდა ცვარსა, ფრთოვანთ მგოსანი მის სადიდებლად სხვა და სხვა ჰანგზე აჟღერდა ჩანგსა.
ამის ნახვაზე დორბლი სცვიოდა, და შესაზარელ გულის მქეჯნ ჰანგებს კიდით კიდემდე მიმოჰკიოდა.
შემოეძარცვა არე მარესა, ცაზე ვარსკვლავთა თვალნი მილულეს ფერი შაეკრთო მზეს და შთვარესა,
გამძვინვებულმა დაჰქროლა ქარმა ვაი და ვიში გამეფდა ქვეყნად ცახცახი მორთო შიშით მთა-ბარმა.
კუდრაჭ მერცხალმა ტკბილი ზევსური, ნაზი ფოთოლი ჩამოსწყდა ყლორტზე უდროვოდ დასჭკნა მისი კუკური.
ჯოჯოხეთიდან გამოწვეული მეტის სიამით ხტოდა, ცეკვავდა ბოროტებითა აღტყინებული. |
















