იოსებ გრიშაშვილი - ბებუთი მაგიდაზე

აღმოსავლეთმა ეს ბებუთი შხამით შემოსა.

სისხლი დასწურა საქართველოს ტკბილ საწნახელში.

მითხრეს: ტფილისში როს იხილო მტრების შემოსვლა

იბრძოლე აბჯრის დაცვეთამდე ბებუთით ხელში.

არ ვიცი ჩემი სურვილები სად დაივანებს

ვისუნთქო კალმის სინოყივრით, თუ სისხლის ომით?

დღეს მე ჩიტები შემოვარტყი ჩემს აივანებს

და მზე ავავსე გამოუცნობ პოეტურ ნდომით.

ანტონიოსმა მარგალიტი გახსნა ღვინოში

და კლეოპატრას მიაწოდა ტანწვრილი ჭიქა.

გაირღვა გული, როგორც ზარი შიომღვიმისა

და სიყვარულმა სამარეში ვეღარ იჭექა.

რა ვქნა! ანდერძი წინაპართა ვერ დავაფასე.

უმოქმედობა შემომევლო როგორც ღრუბელი.

რა იქნებოდა: ამ ბებუთით კუბოს დაფაზე

გამეკრა მაინც ერთი მტერი დასაღუპელი.

დავიცე გულში? მაგრამ ვშიშობ სისხლი არ იყოს.

სიბრძნის პერანგი გადავიცვა გველივით ჭრელად?

ვიბრძოლო? ბებუთს აღარა სურს მტერი გარეკოს:

ჩემს მაგიდაზე ასვენია წიგნის საჭრელად.