იოსებ გრიშაშვილი - ჩემს ეშხისავარს

მე როცა მოველ - ვიყავ პირველი,

ვამბობდი: "ვერვინ გადამიბირებს!"

სიტყვის დუღაბით მზის შემკირველი

რძისფერ ზეცაზე ვგეშავდი ირემს.

არა მყოლია ლექსში სეხნია.

ძველი სიტყვარი ვერ მომესალმა.

მაგრამ არასდროს დამიკვეხნია,

რომ დაფნის ნაცვლად მეხურა ჩალმა.

რითმებს ვსრუტავდი ხარბად და მკაცრად,

ვით იოვანეს ტუჩებს სალომე.

და ძველი ქვეყნის ხმის გასაკაწრად

ვიყავ  თამამი, ნაზი, ძალუმი.

ჩემო კეთილო! დღეს შენც დაგკარგე,

შენც მოინელე პოეტის ელდა.

უარმყოფ - როგორც თვის სახეს სარკე,

გულისთვის გული დაცარიელდა.

დახსენ სიმები ჩემს ყარიბ ფანდურს

და მოგენატრა სხვათა კრებული.

მაგრამ მე მაინც შენს შუბლს გარინდულს

დავწყევლი მარად შეყვარებული.

მე როდი ვამბობ, როგორც მაკბეტი:

- ბედი დიდების მთაზე ამიყვანს:

ვამბობ: ტოლებში არა მაქვს ბედი,

ვუყვარვარ, ვინც მძულს, ვძულვარ - ვინც  მიყვარს.