|
ისევ ვუყვარვარ, კვლავ ჩემთან არის, მეამბორება…. მეც თავს ვევლები, - ოჰ, ცავ და მიწავ! რა რიგ მიხარის, კვლავ მის ხუჭუჭ-თმებს ვეთამაშები!..
„დაგივიწყა“-ო, ჩამძახდნენ ტყვილად. თურმე სტანჯავდათ მტრობა და შური, მე კი მეგონა ყველა ნამდვილად!…
გავაცამტვერე მისდამი ტრფობა, დავსწყევლე, მოვსრე… ვუმატე მოთქმას, და უხმოდ ჩავკალ იმედი, გრძნობა!..
კვლავ მკვდრეთით აღსდგა რწმენის სიმბოლო, ვლაღობ, ვნავარდობ, ვეთამაშები.. და ჩემს სიხარულს არა აქვს ბოლო!.. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















