მარიჯანი - შენი ქორწილი

გილოცავ გვირგვინს, თუმც გასტეხე ფიცი და სიტყვა:

გახდი სხვის ქმარი, სხვას ეტოლე, სხვა შეიჯუფთე;

მოულოდნელად ყოველივე დასწვი, დასეტყვე,

მაგრამ ჩემს ხსოვნას კვლავ დაურჩი უვნებო, სუფთა.

მებოდიშები! თითქოს იყვე დანაშაული

გზაჯვარედინზე რომ გიპოვნე დაკარგულ განძად.

რა საჭიროა დღეს სიტყვების ცრუ ნართაული

და ან ლექსების მოგონება: „ნელლი· და „განჯა“.

შენი ქორწილი გულწრფელობას ვერ მატყობინებს.

მხიარულ ფარჩებს ჩაეკერა თალხი ფერადი.

ჩემს ამალაში ენდობოდი ძვირფას დობილებს

და როგორც ვეფხი მუქ თვალებით ხარბად მზვერავდი.

შენ გინდა ღიმილს გაატანო სევდა იჯარით,

შეკვეთილ ვნებით უიმედოდ ჰფანტავ ფირუზებს.

მე კი ნატყვიარ გულის ფსკერით, გულის ნიჟარით

ცაზე დავანთებ სიძულვილის ძველ პაპირუსებს.

მაგრამ როდესაც შენი ხელი იმოგზაურებს

პატარძლის ტანის გასაცნობად და დასარბევად:

ჩემი სახელი თქვენს ტუჩებზე გაიხმაურებს

და თეთრ ბალიშზე გაიშლება ყორნის წარბებად.