იოსებ გრიშაშვილი - ხასა

შენ გამექეცი! შენ, ოდესღაც ნაზი და სუფთა

ნაზი ვით სითბო და უმტვერო ვით მწვანე ტუხტი.

გასწყვიტე რგოლი ჩემს ბაღჩაში რითმების ჯგუფთან

და მოღალატეს - ერის ჯალათს - ხასად გაუხდი.

შენს თვრამეტ წელში დავინახე თვრამეტი გველი.

ფიცის გვირაბზე დასრიალებ მწვავედ და მტკბარად.

დღეს ჩვენი კოცნა - მოურავი მოუსყიდველი -

იდუმალების აპოთეოზს დაუწერს ბარათს.

ნუთუ მტერს უნდა წმინდა სული კვლავ გაიწიროს!

ნუთუ მისი ხარ და მისი გაქვს მძაფრი ლოდინი -

მისი, რომელსაც ხმლის მაგივრად უნდა ეჭიროს

დედაბერივით თითისტარი ქვა და როდინი,

ის ხომ ფლიდია. მოღალატე. ქურდი. ჯაბანი.

მან ჩვენს მამულშიც ღალატურად გააბა ქსელი.

ახ, შენი თმები - დეზდემონას ნაზი საბანი...

ახ, შენი ლოყა - ზეწარივით დაუსრესელი.

გახდები ყველას სათრეველა და ორმაგური,

ო, შენში ვხედავ ისეთ ჭაობს, ვხედავ ისეთ ხავსს,

რომ ეგ ტუჩები მომაგონებს ორ ნატეხ აგურს -

აგურს, მექისე აბანოში ფეხს რომ იხეხავს.