ფეხმძიმობა
|
ელვარებს, დნება წმინდა ნათელი მკრთოლვარ-მთრთოლვარე შუქთა მფრქვეველი, ნუგეშთ მწყურვალეთ, შენსკენ მოილტვის ლოცვა-ვედრება და საკმეველი.
განახლებისა მოვიკლა ჟინი, და ვუცქეროდე - თუ როგორ ბრწყინავს ღვთაებრივობის შენი გვირგვინი.
მზის ამოსვლისთვის რომ შემეხედა, მე ვერ ვამჩნევდი, თუ როგორ რთავდა მთვარე ვარსკვლავებს, როგორც შვილთ დედა.
გარს რომ გარტყიან, ყველა ბნელდება, და თვალწინ მხოლოდ შენი აჩრდილი უხილავ ძალით ხორციელდება.
გულის სიღრმემდე მწვდება, მედება! რა არის შენთან კაცთა ბორკილი ან ხორციელის შემოქმედება?
მაგ განუსაზღვრელ მშვენიერებით, მაგრამ რით უნდა დაგეტკბო გული, კაცთა ღალატით თუ ცბიერებით?
უკვდავი სახით უბრალო ტილოს, რომელსაც ძალუძს თუნდაც ველური დაატყვევოს და დაიმორჩილოს.
ადამიანი ქვეყნად ეძიებს, მშვენება, სული და სილამაზე ჩვენს ლოცვაშია, მუდამ რომ ჰგიებს.
მკრთოლვარ-მთრთოლვარე შუქთა მფრქვეველი... დედაო ღვთისავ! შენსკენ მოილტვის ლოცვა-ვედრება და საკმეველი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გალაკტიონ ტაბიძის პოეზია |
