|
ლანდებს სასახლეში მხოლოდ მაშინ ელი, როცა საუბარი ედგარ პოეზეა! აჩრდილს თანაზიარს მარად საშინელი დასდევს განწირულთა შავი პოეზია.
სახემიბნედილი ქალის მწუხარება! მთვარით დაბურული, მთვარით შემოსილი, მთვარით დაძონძილი ოხვრა... შეყვარება!
მოვა შუაღამის ბნელი სტუმარივით... სანთლებს გაანელებს, დარბაზს დააბნელებს, მიდის სავარძელთან სხვაგვარ მდუმარებით.
ფარდა შეირხევა, როგორც ყრუ ფოთოლი. კოშკთა სიმაღლიდან რეკავს მოლანდება, ცივი უდაბნოა ღამე უშფოთველი.
ირგვლივ დამჭკნარია ფერი და ფერვალი: ასეთ სანახავად - როგორც თანამდები, ბაღში შეშლილივით კვდება თებერვალი! |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















