გალაკტიონ ტაბიძე - პუშკინი პარიზში

პარიზი. კაფე. პალმების ბუჩქის

ტოლის და სწორის

პოეტი ამბობს: ვუსმინოთ პუშკინს,

რომ დგას ჩვენს შორის:

გადავერიოთ ბახუსის ალებს,

შორს სევდა-დარდი.

ეს გაუმარჯოს მშვენიერ ქალებს,

ჩვენ რომ ვუყვარდით!

სავსე თასების ცბიერ ძალაში

ნუ დაეჭვდებით,

ჩავუშვათ ღვინის სიანკარეში

ჩვენი ბეჭდები:

ასწით თასები, გადავკრათ უცებ,

გადავცდეთ ჩარჩოს,

ეს გაუმარჯოს მგოსნების მუზებს,

აზრს გაუმარჯოს.

იბრწყინე მარად, დიადო მზეო,

იბრწყინე მარად,

ვით ეს სანთელი ჰქრება უმწეო

მზის შუქის კარად,

ისე - ცრუ სიბრძნე უკვდავ აზრის ბჭეს,

ვით ნისლი რამე,

იხრწნება, ჰქრება. გაუმარჯოს მზეს,

ძირს ბნელი ღამე!

მომეცით ჩრდილი ვარდების ბუჩქის,

მომეცით - თასით.

ეს გაუმარჯოს ჩვენს ძვირფას პუშკინს!

თამამად ასწით!