კონსტანტინ ბალმონტი - ბალმონტიდან

შორს იტაცებდა ჩემს ოცნებას მიმქრალი ჩრდილი,

მიმქრალი ჩრდილი მიმქრალის დღის, ძალ მილეული.

კოშკზე ვიდოდი და მის კიბე მთლად ირყეოდა,

მთლად ირყეოდა ჩემს ფერხთაგან დამძიმებული.

რაც ზე ვიდოდი, უფრო ცხადად მეხატებოდა,

მეხატებოდა ცის ფერადი ნაზ სურათადა

და უცნაური, უჩვევი ხმა შორით ისმოდა,

შორით ისმოდა უჩვევი ხმა ქვეყნად და ცადა.

მაღლა ასული ნათლად ვმზერდი, შუქი რომ ერტყა,

შუქი რომ ერტყა მთვლემავ მთების მაღალ მწვერვალებს,

გამოსალმების სუსტის შუქით თითქოს ჰკოცნიდნენ,

თითქოს ჰკოცნიდნენ ამ სიტურფით დამთვრალ ჩემს თვალებს.

ძირს, ჩემსა დაბლა, უკვე ღამემ დაისადგურა,

დაისადგურა ძილად წასულ მიწისათვისა,

მარტოდენ ჩემთვის დღის მნათობი კვალად ბრწყინავდა,

კვალად ბრწყინავდა ჩემს გარშემო წიაღი ცისა.

და მე შევიგენ მიმქრალ აჩრდილთ იდუმალება,

იდუმალება ფერწასულის, მიმქრალის დღისა,

თან ზე ვიდოდი და საფეხურთ გაჰქონდათ რყევა,

გაჰქონდათ რყევა, როს ჰხვდებოდა ჩრდილი ფეხისა.