ფეხმძიმობა
|
I
ლურჯი აჩრდილი ცხელ ჰაერში დგას. ისმის ნაცნობი ჟრჟოლა სიმინდის, ზუზუნი გააქვს უბინაო სკას, ოჰ! სამუდამოდ დაწყევლილ სინდისს.
წარსული წმინდა იყო ამ ქალის - როგორც სოფელში სამრეკლოს ზარი, როგორც ყანებში ელვა ნამგალის.
და ჯოჯოხეთი... მითხარი, როდის? დაბრუნდა სული და ვეღარ ჰპოვა რამე, გარდა გზის და ცივი ლოდის.
II
მინდვრები, მთები და ზღვა ყანები მზეზე ელვარებს ნამებით სველი, კვლავ უზრუნველად მივექანები უჩვევად კარგი და ფეხშიშველი.
დამწვარი ვიყავ ქალაქის ქაფით - ხელები არ თრთის ხელთათმანებით! სული არ ტირის შავი ნიღაბით!
III
მწვანე ჭალებში აფრინდა მწყერი, გაფრინდა ღალღა, მიქრის ტოროლა. მწვანე ტალღების მიდის მეწყერი ისმის ჯეჯილის მარაო-ქროლა.
სხვა საუკუნის მგზავრი გვიანი, სადაც იქნება ცოფი ნაკლები და უფრო ნაკლებ ადამიანი.
მზე არის მწარე... გზა არის ცხელი. კმარა! მოვშორდი შფოთიან ტფილისს! არც მსურს მახსოვდეს მისი სახელი!
IV
და ერთადერთი, ნაზი დარაჯი, გადიფრენს თვალწინ აჩრდილი მერის! არა-მქვეყნიურ უზუნდარაში გაიყოლიებს სულის სიბერეს.
წარსულთა დღეთა სხვანაირ მხარის; ეხლა უმიზნოდ მიდის სიცოცხლე და დაბრუნება მაინც მიხარის.
ოდნავ გაღებულს კარებს ბაღისას, შრიალი გააქვთ ძველებურ არყებს: სხვა ცხოვრებისთვის თითქო მაღვიძებს!
V
აქ მრავალია ცისფერი ფერი! ეს ფერი მარად თვალს ეყვარება, როგორც ქალწულის სახელი: მერი - არის ცისფერი და მწუხარება.
გახედე ტალღებს ჩაქსოვილს ტბაში, ცისფერი ისე უცხოდ იფერებს სამოსელს დღეთა ელვარებაში.
ვისაც სიზმრებში უხსნიან ბაგეს, იისთვის ეძებს იისფერ სიტყვებს და ცისფერ სიტყვით ეძებს ციაგებს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გალაკტიონ ტაბიძის პოეზია |
