|
ქალაქთა ბნელთა თვალუწვდენელ კალეიდოსკოპს შენი ლანდიც სდევს სახემკრთალი და თმახუჭუჭა, ფერუმარული სიურცხვისა გრთავს მუჭა-მუჭა. დაათრევ საწოლს, სად შუშაა და კიოსკები.
მაგრამ როს კიბით მიგაქვს წამხდარი ყვავილების შეშლილი ბღუჯა, შენთვის ერთია თუ რას იტყვის ოჯახი, ქუჩა - ძეგლს აგიგებენ თუ საჯაროდ გაიროზგები!
სიცილი - კივილს, მაგრამ ამოდის ელვარება ახალი სხივის, ახალი გულის, მისწრაფების, ფიქრის, ოცნების.
დაბლა ვარდება, ნაცვლად სანატრელ სინათლეში აღიმართება კიბე სიწმინდის, სიყვარულის, პატიოსნების! |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















