გალაკტიონ ტაბიძე - ქალაქთა ბნელთა თვალუწვდენელ...

ქალაქთა ბნელთა თვალუწვდენელ

კალეიდოსკოპს

შენი ლანდიც სდევს სახემკრთალი

და თმახუჭუჭა,

ფერუმარული სიურცხვისა

გრთავს მუჭა-მუჭა.

დაათრევ საწოლს, სად შუშაა

და კიოსკები.

გამოფიტულა შენი გული,

მაგრამ როს კიბით

მიგაქვს წამხდარი ყვავილების

შეშლილი ბღუჯა,

შენთვის ერთია თუ რას იტყვის

ოჯახი, ქუჩა -

ძეგლს აგიგებენ თუ საჯაროდ

გაიროზგები!

შენი ცრემლები აჰგავს სიცილს,

სიცილი - კივილს,

მაგრამ ამოდის ელვარება

ახალი სხივის,

ახალი გულის, მისწრაფების,

ფიქრის, ოცნების.

კიბე წყვდიადის, საზიზღარის

დაბლა ვარდება,

ნაცვლად სანატრელ სინათლეში

აღიმართება

კიბე სიწმინდის, სიყვარულის,

პატიოსნების!