გალაკტიონ ტაბიძე - გამოდიხარ სცენაზე...

გამოდიხარ სცენაზე

ისე, როგორც წესია,

მაგრამ მთელი დარბაზი

გრგვინავს. რა მიზეზია?

გამოდიხარ სცენაზე,

ფართო ასპარეზია.

- წაგვიკითხეთ „ატმები“.

- „მერი“, უმჯობესია!

- გვინდა „ლურჯა ცხენები“,

უმათოდ ხარვეზია.

- გვინდა „მთები გურიის“,

ის მაგარი ფესვია.

- წაგვიკითხეთ „მთაწმინდის

მთვარე“... ძველი ლექსია,

მაგრამ განა აქ საქმე

მარტო სიძველეზეა?

- „მე და ღამე“ - ეს არის,

თუ არის პოეზია!

- „მესაფლავე“ - უხუცესთ

ძველთა უხუცესია.

რა ვუყოთ, რომ ბევრი რამ

ხსოვნად უმწარესია.

წაგვიკითხეთ ლექსები,

ხალხში რაც გითესია.

წინად მთვარე ნათობდა,

ეხლა თუ ხრამჰესია.

- წაგვიკითხეთ „ეპოქა“,

რაც ოქტომბრის მზეზეა,

რაც კი სიწრფელეზეა,

რაც კი სიუხვეზეა,

რაც კი სიმაგრეზეა,

რაც კი სიმართლეზეა,

რაც კი სიწმინდეზეა,

რაც კი სინათლეზეა,

რაც გულთ სიმძაფრეზეა და

სულის სიმაღლეზეა.