მუხრან მაჭავარიანი - ზღვიდან ამოდის ხოლმე ამ დროს რუსთველის ლანდი

თუმცა ზოგისთვის ეს ცხოვრება ავბედითია,

ჯერ კიდევ ბევრგან, სამწუხაროდ, ისმის: - ვაიმე!

ადამიანის დღეს აღმასვლა ისე დიდია, -

ძნელია, შესძლო, გაოცების გარდა, რაიმე.

მნიშვნელოვანი, ღირსეული და თვალსაჩინო -

ჩემშიც გროვდება ყველაფერი, რაც ხდება ირგვლივ...

ენამზეობა თუ ოდესმე იყო საჭირო,

ყველაზე მეტად საჭიროა ამჟამად იგი.

მოგზაურობა გამიგია ქვეყნის გარშემო,

მიღწევაც ვიცი არაერთი ჩვენი თუ სხვისი,

ვიცი:

არსებობს ტელეფონი,

არის რადიო,

ტელევიზორიც,

ელექტრონიც

არსებობს, ვიცი,

მაგრამ...

მთვარისკენ, ვესპერისკენ აღება გეზის, -

რაც მართალია - მართალია -

პირველად მესმის!..

- ვინ? ჟიულ ვერნი? წაგვიკითხავს,

ჩვენც ვიცით იგი,

მაგრამ დღეს არა

ფანტაზიის უნარი გვიკვირს,

არამედ

ფაქტი,

სინამდვილე,

ხორცშესხმა ფიქრის,

თანამედროვის

ცათასწორი გონება ქველი,

ფაქტი -

დღე-დღეზე,

აგერ-აგერ,

რომელიც გველის.

ეს ყველაფერი პროლოგია, პროლოგი, ვიცი...

გასაოცებლად

რაც გაკეთდა, -

მყოფნიდა ისიც...

ძველ საოცრებას ეს ახალიც დაერთო ახლა,

და...

აღარ ვიცი,

აღარ ვიცი,

ღმერთმანი,

რა ვქნა!

- ან გამოხადე ეპოქა შენი,

ანდა წერაზე აიღე ხელი!

ამოირჩიე ორიდან ერთი! -

სხვა გზა არც იყო,

არც არის შენთვის! -

აქედან მესმის, იქიდან მესმის,

დაბლიდან მესმის,

მაღლიდან მესმის...

ვაპირებ კიდეც...

ჯიუტობს ლექსი...

- ახ, მთვარევ, მთვარევ! -

ვიღაცა მღერის,

რჩეულიშვილის გამოდის ლანდი,

ყაბაღის ღამე...

ამბორი ხელის...

ბაკენბარდები და ექსელბანტი...

ცაში კი მიჰქრის თანამგზავრი,

მიჰქრის და მიჰქრის...

ტრამვაის ხაზი,

რკინიგზის ქსელი,

ვით ნერვიული სისმტემა ჩემი...

სკრეპერით, ლიფტით,

სპიდომეტრით -

სავსეა ფიქრი...

ვიზრდები, როგორც მომავალი შორიდან გემი.

ვგრძნობ:

ბევრი გრძნობა დავკარგე ძველი,

ვგრძნობ:

ვიძენ გრძნობებს - სრულიად ახალს.

-ახ, მთვარევ, მთვარევ! -

კვლავ ვიღაც მღერის, -

ვიცინი, მივქრი

მაღლა,

სულ მაღლა.

მივქრი და მივქრი მაღლა და მაღლა, -

დედამიწიდან სულ ღარ ვჩანვარ, -

პატარავდება მიწაზე ალვა,

პატარავდება დიდრონი მთები,

ვადიდებ -

ეს გზა ვინც დამისაგნა...

პატარავდება,

პატარავდება...

და...

დედამიწა სრულიად გაქრა.

მანიჭებს ლხენას,

უსაზღვრო ლხენას,

რაც თვალწინ ხდება

და, რასაც ვხედავ, -

ტანს ვატან ლურჯი ჰაერის რხევას,

და...

სიხარულში ურევია პატარა სევდაც...

ვხედავ:

გაშლილა ზღვათათანა სამშობლო ჩემი, -

თავის აპრილით, მკათათვით და იანვარითურთ.

ისე მცირეა აქედან ის,

ზღვა ისე ვრცელი, -

ვშიშობ,

ვწრიალებ,

ვერ ვისვენებ,

ვფიქრობ:

- ვაითუ!..

ზღვიდან ამოდის ხოლმე ამ დროს

რუსთველის ლანდი,

ამოდის ლანდი -

ფერთა სამთა მახარობელი,

ამოდის ლანდი,

ამოდის და...

ეს ის ლანდია -

არის რომელიც,

ჭეშმარიტად არის რომელიც -

ქართული სიტყვის უკვდავების

მძლე გარანტია!