ვაჟა-ფშაველა - როგორ საშინლად ბნელოდა

(სიმღერა) 

როგორ საშინლად ბნელოდა, 

როგორ ძალიან ელავდა, 

სასაფლაოზე ატეხილს 

შამბნარს წითლადა ჰფერავდა;

ცა იქცეოდა, და მიწა 

თავისთვის სუდარს ჰკერავდა, 

სამყაროს ნგრევას ეშმაკი 

გახარებული ჰზვერავდა.

ღამის წყვდიადში კისკისი 

მისი ჰზარავდა ყველასა, 

და კაცნიც სასო-მიხდილნი 

ღმერთს აღარ სთხოვდნენ შველასა;

შავი ღვარები ჰღარავდა 

იმათ სახლების კერასა, 

ძმა რომ ძმას თვალებსა სთხრიდა, 

ამბობდნენ „არაფერასა“.

თვალებ-დათხრილნი სტიროდენ, 

ან რად იწყებდენ საშველად, 

ვიბრძოდი იმათ საშველად, 

ვეღარა ვშველდი ვერასა.