მედეა კახიძე - მემღერებოდეს ოღონდ

კვლავ სიჭაბუკის ნატრული, 

იმ ლამაზ დღეებს ვლოცავ,

არც ჭერი მქონდა, არც პური, 

მემღერებოდა როცა.

ბევრჯერ სიცივის წინაშე, 

ნირი შემცვლია შემცბარს,

მაინც ქარში თუ წვიმაში, 

ხმებს ვუწყვილებდი მერცხალს.

ახლა დავდივარ უვალოდ, 

ოდა სავსე მაქვს პურით,

წყაროც ჩამომდის უბადლო, 

მაგრამ ვერ ვიკლავ წყურვილს...

რა იქნა ის ხმა ხალასი, 

ის უდარდელი გოგო?

არ მინდა დიბა-ატლასი, 

მემღერებოდეს ოღონდ!