მედეა კახიძე - შენი თვალებით

ხომ შეიძლება, ჭაღარა თმები,

გქონდეს და იყო უმწეო ბავშვი.

ხომ შეიძლება, არ გქონდეს ფრთები

და სხვისი ფრთებით ფრინავდე ცაში.

ხომ შეიძლება არ გწამდეს ღმერთი 

და უკვდავების გჯეროდეს მაინც,

უვალოდ, მშვიდად ცხოვრობდე შენთვის,

მაინც ვიღაცის გემართოს ვალი.

ხომ შეიძლება დიდების ზენიტს 

შეწვდე და უკან გრჩებოდეს თვალი, 

სხვა იჩემებდეს შენს წილ-ხვედრ ზეიმს,

სხვა იყოს შენი დიდებით მთვრალი.

თუ ჯერაც უცნობ ცთომილ სამყაროს,

გინდა გაუგო თავი და ბოლო,

ყველაფერს, ბავშვს თუ მიწას აყალოს

შენი თვალებით უცქირე მხოლოდ!