მურმან ლებანიძე - უმადური ხიზნები...

შეჭირვებული

დღეს ბლოკადით, შანტაჟით, ალყით,

ერთი, ქართველი,

არცთუ ისე პატარა ხალხი, -

ვის უღალატეს

და დაწამლულს ესვრიან ისრებს, -

გულისტკივილით

ჰკითხავს თავის უმადური ხიზნებს:

თავს რომ გვიტოლებთ,

სისხლის ძახილს საკუთარს ჰმონებთ, 

ჩვენც ხალხნი ვართო,

ესრეთ იტყვით და ესრეთ ჰგონებთ, 

რა იქნენ თქვენი

საქებარნი ანუ ნაქებნი

ციხე-ტაძარნი

საკუთარის ხელით ნაგებნი?!

რა იქნა თქვენი

ანა-ბანა! რომ გვიბღვერთ წყენით,

ბოლოს და ბოლოს

წერა-კითხვა რა იქნა თქვენი!

შეჭირვებული

დღეს ბლოკადით, შანტაჟით, ალყით

უუძველესი,

არცთუ ისე პატარა ხალხი, -

ვის უღალატეს

და დაწამლულს ესვრიან ისრებს, 

გულისტკივილით

მკითხავს თავის უმადურ ხიზნებს.