ზაურ ბოლქვაძე - მიშა მესხს

ქარი ვარ ველზე გაჭრილი 

და „აბოდები“ მაბოდებს,

ჯერ „აბოდს“ ვლოცავ, მერე ბურთს, 

ჯერ ბურთს და მერე „აბოდებს“.

არც გარინჩა ვარ, არც პელე, 

არც მოყმე ვეფხის ნატორი,

ვარ ვინმე მესხი მელექსე, 

ბურთის პოემის ავტორი!

* * * * * * *

ვით სტრიქონი შოთას ლექსის,

ქუხდა: „მესხი!“ „მესხი“!.. „მესხი!.."

ინთებოდა სტადიონი

მესხურ ცინცხალ ფინტთა ცეცხლით!..

და ჩვენ, მესხით მონუსხულებს,

მისით, მისთვის, მისგან შეშლილთ,

მზედ შინაც და მზედ გარეთაც

გვყავდა დიდი მიშა მესხი.