ფეხმძიმობა
|
შენი სამფლობელოა, შენი ანასეული, ვით სასახლის მესერს და დედოფლის სამყოფელს, ისე ვუახლოვდები... სმენას უალერსებს
და ანძაზე ფრიალი საკუთარი დროშის. წიგნი შენი სახლია, შენი ტაჯ-მაჰალია და სასახლე დოჟის.
რიტმისა და მუსიკის ვიწრო ხეობაში, მიაბიჯებ ამაყად და თვე მოგდევს თორმეტი, ვით თორმეტი პაჟი.
და ვერც უნაგირიდან, მოუღალავს ბრძოლით, გადმოაგდებს შაირი, მხოლოდ სიყვარულია შენი მალემსრბოლი.
თითქოს თანდარუხი ხარ ანდა გურანდუხტი, როცა ღამეს კისერზე მთვარის მედალიონი უცინის და უხტის.
ბავშვი არის, რომელიც ღამით საბანს იხდის, ძილი არ გეკარება, რადგან უნდა როგორმე გამოსტაცო სიკვდილს.
ინსტიტუტში მაგიდას მოქანცული წერით, როცა დიდხანს უზიხარ, რამდენიმე პოეტის რამდენიმე მერი
და ღიმილით მიჰყვები გარეთ, სადაც მაისს, ვით, კანფეტის ქაღალდი, ისე ასდევნებია ჭრელი ბატერფლაი...
და საბავშვო თეატრის არის რეკვიზიტი, შენთვის სულიერია, შენთვის ჯადოქრობაა და სამოთხის ჩიტი.
მთიდან დიდთოვლობაში ძირს ჩამოსულ ირმებს, ჩვენთან მაშინ მოდიან, როცა გრძელი ზამთარი საქმეს გაუჭირვებთ.
ცივ და გულგრილ შენობას და სასტუმროს ნომერს, ვერვის მოეფერება, ვერვის ვერ ანუგეშებს და ვერ შეივრდომებს.
ეგოიზმით შეჭმული სულის მონოლოგი, რკინის ჯაჭვით ჩაკეტილ კართან გაშმაგებული იყეფება დოგი.
სარკის სწორხაზოვანი არის ანარეკლის სირბილი და თამაში, და ოთახში შემოსვლა სიხარულის მეკვლის.
ეტლზე მჯდომი ბარბალე და ბორბალი ბრუნავს, თეთრ ქაღალდზე დახრილი, სტრიქონს ისევ უბრუნებ გაოცების უნარს.
ლექსი ამ ცხოვრებასთან შეუწყვეტელ კავშირს, ზოგჯერ სიტყვა ხავსია და კაცს ხელმოსაჭიდი უნდა ჰქონდეს ხავსი.
როცა არა სცალია შენთვის გულთამხილავს, სკოლიდან რომ ბრუნდება და სხვას მოაქვს იმისი ვიოლინო ფრთხილად.
ხმაურს არიდებული, ხელს შეუშლის ტაში მარგალიტად რომ იქცეს ის, რაც მოხვედრილია სულის ნიჟარაში.
განათებულ სცენაზე გამოყვანა შენი არის მხოლოდ წამება და იქ მხოლოდ სკამია შენი დასაყრდენი.
კალენდარი ჰქონია და უკალენდროა, რადგან ის ერთდროულად წელიწადის ოთხივე და მეხუთე დროა.
და მზე მდინარეების ვიწრო კორსეტს ამტვრევს, ჩვენდა გასამხნევებლად ცვლიან გაზაფხულები დაღონებულ ზამთრებს.
საამაყოდ მექნება, სანამ ვცოცხლობ, მანამ რომ მე შენი ერთგული ქვეშევრდომი ვიყავი, დედოფალო ანა!.. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გივი გეგეჭკორი პოეზია |
