მიხეილ ქვლივიძე - ტკბილი ლექსი

მიყვარხარ, -

ასე თუ დავიწყებ

ცამდე მართალი

ვიქნები ღმერთთან, შენთან, ჩემთან,

ვარდისფერ გზასთან, -

გავლილთან, ანდა გასავლელთან,

თუნდაც დავთარი

მერე-ოდესმე, ამერიოს -

დაგკარგო სადღაც.

სადმე, როგორღაც, დამივარდე პალტოს ღილივით,

და იანვარში გავიყინო მკერდგაღეღილი,

ტუჩის კუთხესთან შერჩენილი მკრთალი ღიმილი

იქნება შენი.

იქნება შენი.

თუნდაც გემივით, -

მოყოლილი შტორმში გემივით -

წავიქცე ფსკერზე.

არ შეგებრალო!

მიყვარხარ და,

როგორც დევნილი

ვივლი ქარში და, ციცაბოზე ავივლი,

მენდე.

როგორ ქვიშების კარიერში გაჭრილი შლეგი,

სავსე მთვარისას რომ ხელდება,

და არეული

ვივლი დაღლამდე.

ვიღიღინებ, როგორც კლდის ექო,

ნაპრალებიდან მოჩურჩულე ჩქამი.

რვეული

ახლა ისეთი შენგვარია და ლექსიც - შენი,

რომ მხოლოდ ასე შემიძლია გითხრა -

მიყვარხარ!

შავი დეიდა სეზარიაც როგორღაც მღერის,

ვეჭვობ, უთუოდ ნასვამია,

ჩემსავით, ახლა...