თედო ბექიშვილი - ანანური

შენ გოროზი ხარ უცხო თვალისთვის, 

უცხოდ ნაგები და საოცარი.

მე კი მგონია, - თეთრი ყვავილი

ასე ამოდის ხის ძირს შროშანი

უთქმელი, ჩუმი და უწყინარი

ხარ თვინიერი და დადრეკილი.

ჟამიჟამ მესმის შენი მუდარა, 

რომ საარაგვოს შველად შეჰკივი.

ჩამოგიწურავს მხრები მაღალი, 

მშვიდად მიმოდის ბჭეზე ტურისტი,

გტანჯავს ეს უცხო აყალ-მაყალი,

მაგრამ ვერა და ვერ გაგულისდი.

ვერ მოერიე სხეულს დაბეჟილს, 

რომ აიმართო, როგორც შეგფერის;

რომ მომლოდინე ღრანტე-ხრამებში

ჩამოიბერტყო მხრები ბებერი...