თედო ბექიშვილი - ლემშვანიერა

აქ, სადღაც ახლოს,

აზიიდან გადმოქროლილი 

უდაბნოს სუნთქვა მოჰქონდა ქარებს. 

თვალები - ქვიშის გრიგალებით ამოქოლილი

ბერთუბნის თავზე - 

სისხლიანი შემკრთალი მთვარე.

აქ, სადღაც ახლოს,

წარღვნის ტალა ამოყალყული, 

თბილისს ურტყამდა წამლეკავ შხეფებს..

დაწრეტილ იყო 

წვეთწვეთობით სისხლი ქართული, 

კრწანისის მწარე ბრძოლებიდან 

გაჰყავდათ მეფე.

აქ, სადაც ახლა 

ამართული კოშკი სვანური, 

ქორული მზერით გასცქერს ტრამალებს -

საბედნიეროდ,

კვლავ ნელდება ფესვი მამულის, 

ჭრელმა გველებმა

ცხელ ქვიშაში თავი ჩამალეს.

კერიის კვამლი

კვლავ ღვივდება ძველი ნავლიდან,

ზვავებმა ბნელი უფსკრულები ჩაიგრიალეს...

უკუნის ნაცვლად 

მზე ამოდის აღმოსავლიდან, 

და სვანურ კოშკზე 

სამომავლო დროშა ფრიალებს!