თედო ბექიშვილი - ეს მერამდენედ გადაიარა...

ეს მერამდენედ გადაიარა 

გულზე ცხოვრებამ ბნელი ხმაურით 

და დაგვიტოვა როგორც იარა 

ცოდვა, სირცხვილი, დანაშაული.

შეცბუნებულნი მზერას ვარიდებთ, 

ვითომ წინ მივალთ, წინ ვიყურებით, 

თითქოს არ მოგვდევს ის, რაც არ გვინდა -

კვალი სისხლიან ნაფეხურების...

თითქოს სიმართლე გადათელილი -

მართლა აყვავდა ატმის ტოტივით...

მიტოვებული, შორს დარჩენილი, 

ისევ ხელს გვიწვდის, ისევ მოგვტირის...

როგორც მშობელი - შვილებს უმეცარს, 

ყოვლისმხედველით გულით დედურით... 

მან იგრძნო, როგორ შორდება ზეცას 

შვილი უგნური და უბედური...

რომლის ნავალზეც უმწეოდ მოჩანს 

გადათელილი ნაზი იები...

და ეჟღინთება ტკივილად დროჟამს 

სურნელი მწარე მონანიების...