თედო ბექიშვილი - შემთბარი ვარ ასი გრამით - არყით

შემთბარი ვარ ასი გრამით - არყით, 

გეფერები, რომ არ გითხრა რამე... 

თავდახრილი ჩამოგვყურებს არყი, 

თითქოს უკვირს ჩვენი სითამამე.

შეთქმულივით მდუმარეა ღამე, 

მთვარემ განგებ მოიხურა ჩადრი. 

კარგად იცის სიყვარულის ყადრი, 

მიტომ წელავს აჩქარებულ წამებს...

გეფერები, მაგრამ მხოლოდ ხათრით, 

ჩავლილია სიყმაწვილის ჟრჟოლა.

მხოლოდ წამით სისხლმა გაიბრძოლა 

და მთვარემაც გადაიძრო ჩადრი.

მკრთალ სხივებში უკვე მოჩანს სრულად 

სინამდვილე თავის კუშტი ფერით...

თითქოს სახლის გადაგვხადეს ჭერი, 

თითქოს არყიც თავს დაგვყურებს მტრულად.

ხოლო ხელი, სალუქი და თბილი, 

ყელზე ისევ მახვევია გველად... 

თუმცა უკვე გაჭრილი ვარ ველად, 

შენთან დარჩა მხოლოდ ჩემი ჩრდილი.

შორიდან კი თანხმობაა სრული, 

გახსნილია დაკეტილი ბჭენი... 

ადვილია მოტყუება შენი,

მაგრამ რა ვქნა, არ ტყუვდება გული!