ჯემალ ქათამაძე - ბალადა ორ გულზე

ერთი გოგო მიყვარდა

ტურფა, ლოყაწითელა.

რომ შემატყო მიყვარდა,

მართლა არ შეიფერა?

გადასწევდა ფანჯრებზე

ჩუმად მწვანე მარაოს.

ჩემს კითხვაზე: - გიყვარვარ?

მპასუხობდა: - არაო!

მერე როცა ლიანას,

გავუღიმე სხვა თვალით,

აღარ დაიგვიანა,

აცახცახდა დამფრთხალი.

მიღიმოდა მარტო მე,

მუდამ ჩემთვის ეცალა.

ჩემს კითხვაზე: - დამტოვებ?

მპასუხობდა: - მეტს არა.

ახლა ლია ავარდა,

აღარ გამიცინა მე:

- ასე, ჯემალ, არ ვარგა

რით მჯობია ცირა მე?!

კაცის გული ხარბია,

მე მომწონდა ორთავე,

ვიყავ ჩხუბის მიზეზი

და იჭვების მოთავე.

მერე ასე თამაშით,

მიილია ვარდობა.

გაქრა სადღაც ლამაზი

ჩვენი ახალგაზრდობა.

დრომ ფარულად მოშალა

სიჭაბუკე ძლიერი,

აღარც ტურფა შროშანა,

აღარც ნაზი იელი.

და მეც ვფურცლავ იმედებს

და ოცნებებს გარდასულს.

აღარავინ იმეტებს:

ღიმილს, კოცნას, სიყვარულს...

და დამცინის თოლია: -

რად ვეღარ ფრენ, არწივო,

გული ვაშლი გგონია

ორად გაანაწილო?