|
ოდეს წარმხოცავს უხილავის ხელი ხილული, ოდეს გულ-გვამში დაივანებს მხოლოდ ყინული, ოდეს დასტოვებს მარადისი ბინას დროებითს, ოდეს იელვებს მოყვავილე ზეცის რტოები; იქ, მირიადი ვარსკვლავების ცივი ნათელით მზერაარეულს, ვიცი, უფრო მომენატრები... დავტოვებ ზეცას, არყოფნაშიც შენი მსახური, დავკვლევ გზას ქუფრი მდუმარებით დახშულ-დახურვილს და ღამეს, შუქით ძალოვანით შუა გახლეჩილს, კვლავ გამოვყვები, კვლავ შემოვალ შენს სასახლეში... აქ, ამ ზვარეში მარადისად დავემკვიდრები, გაბრუებული, მონუსხული ქართლის მინდვრებით... |
















