თედო ბექიშვილი - რაც წლები გადის

უფრო და უფრო ცხადი ხდება

რაც წლები გადის,

რომ არაფერი, 

არაფერი არ არის ცხადი.

როგორ გადიქცა

ამ ქარ-თოვლად ზაფხულის ხვატი?

როგორ გახუნდა

სანატრელი ხილვა და ხატი?

რა იქნა თრთოლვა

გულში ცეცხლად ჩამონაღვენთი? 

ბედნიერების ტკბილო წამო,

საით წახვედი?

სხივო უხრწნელო,

ღამის ფერში როგორ განზავდი?

სადა ხარ, გრძნობავ,

გულს რომ ასე უღვთოდ ტანჯავდი?

როგორ გაცივდი,

როგორ ჩაქრი,

როგორ დაღამდი?

ნუთუ შენ იყავ ნაღვერდალი,

მე რომ მღადავდი?

უგუნურებავ ყრმობის დღეთა

რადღა მოგტირით,

ხელს რადღა გიწვდის

სიჭარმაგის წლები ორპირი?

თუ ის მიყვარდა, რაც წავიდა -

აქ რაღა მინდა?

თუ იქ ღამეა,

რატომღა მცემს შუქი ღამიდან?

უფრო და უფრო ცხადი ხდება,

რაც წლები გადის,

რომ არაფერი,

არაფერი არ არის ცხადი!