თედო ბექიშვილი - „წარვედ წყალის პირს“...

ღიაა ქალაქის შვიდივე კარი. 

არსად ჩანს ლაშქარი ქალაქის მცველი...

ბეტონის კალაპოტს მიარღვევს მტკვარი,

დამსხვრეულ ტალღებით, დალეწილ წელით.

დიან მანქანებიც უწყვეტად. ჯოგად.

„ფიქრთ განსაქარველი“ აქ არსად არ არის. 

შედედდა ფიქრი. ქალაქი ბორგავს -

კვამლის და სმოგის ვეება კარავი.

ჩამქრალა ზეცის „ლაჟვარდი კამარა“, 

აღარ ილანდება მტკვრის მღვრიე ზვირთში... 

წარსულზეც, აწმყოზეც ფიქრები კმარა, 

კარებთან მომდგარა მომავლის შიში!

სული ვერ მოუთქვამს ბალახს და ფოთოლს, 

ჩამჭკნარა მდელო ჭვარტლში და მტვერში. 

პატარა ნერგი, ვით ბავშვი თოთო, 

უმწეოდ მოსთქვამს გზისპირა სკვერში.

ძველია რითმები: სკვერი და მტვერი 

ძველია ტკივილი ცრემლივით ძველი.

ბუზღუნებს მდინარე, ძველებურს მღერის

დამსხვრეულ ტალღებით, დალეწილ წელით.