გიორგი ბექიშვილი - გოგლამ თქვა...

გოგლამ თქვა მთიულიშვილმა, ყელში ამომდის ალია

ნეტავი, ცეცხლად მაქცია, დამეწვა მთა და ბარია,

მაინც ამ წუთისოფელში ბევრი ვერ გავიხარია.

რა ვუყოთ, რომ არ ვიომოთ, რომ არ შევწიროთ თავია,

სხვამ როგორ უნდა წაგვართვას  ჩვენი მიწა და წყალია

ომში მოკლული ვაჟკაცი საბრალო სანახავია.

გადაქცეულა ველზედა ყორანს უთხრია თვალია,

პირველ რო ვნახე, შევწუხდი, გულ დადნა როგორც რვალია,

მას მერე რამდენი ვნახე, ეჩვევა კაცის თვალია.

წუხელ უძილოს, ნატანჯსა, ველზედ წამსვლიყო თვალია

სიზმარში მელანდებოდა, თეოზე მედგა ცხვარია,

ლომისისათვის მეყიდა ძვირფასი ოქროს ჯვარია.

ალბათ უშველის ლომისა, ვინაც რომ მისი ყმანია.

მე რომ აქ მოვკვდე, ამ ფრონტზე, ცოლო ჩაიცვი შავია,

ერთ წელიწადსა მიგლოვე, თვალთაგან ცრემლი ღვარია,

მერე ნება გაქვს, გათხოვდი, ჩემზედ არ დასდვა თავია

მე სხვანიც მომიგონებენ ვაჟი დამრჩა და ქალია.