თედო ბექიშვილი - ხვალის დღეებო...

თქვენ რას დაარქმევთ,  დღეებო ხვალის,

ჩემს ყოფნას... აი, რაც დღეს არ ვიცი. 

ვის ნახავს თქვენი გრძნეული თვალი, 

მხნე ვიქნები თუ... შესაბრალისი?

ხვალის დღეებო, ვის შეიფარებთ,

თქვენს სტუმრებს როგორ ტაბლას გაუშლით?

ნეტავი აწმყოს მთელი სიმწარე

სულ აქვე დარჩეს - ანუ წარსულში...

სჯობია ისევ ამ გულმა ზიდოს, 

რაც ქვეყანაზე კვნესა გაისმის, 

რომ აგაშოროთ, რომ აგარიდოთ 

ხვედრი მძიმე და შესაბრალისი!