|
მონასტრის ეზო, მკრთალი დაისი, ქარი შეარხევს ობოლ კიპარისს და სულში რაღაც აკვნესდა, ისე ვით გაწყვეტილი სიმი გიტარის.
მწვანე ბალახზე თეთრი მტრედები. ირგვლივ ხის ჯვრები და მონაზვნები, ღმერთთან შეხვედრის მოიმედენი.
სულგანაბული ვდგავარ და ვტკბები. გაფრენილ ფიქრებს დავედევნები ანგელოზების ცისფერი ფრთებით. |
















