მურმან ლებანიძე - პავლე ინგოროყვას

შენ, ხმელო კაცო, 

წარბშეკრულო ხშირად და მკაცრო, 

აქიმო წყლულის

და ქადაგო გაზაფხულისა,

მინდა ანაზდად

ორი ხელი კისერში გტაცო

და კოცნით გკითხო:

ვინ - რომელმა გაგაგულისა?!

და მინდა გითხრა 

შენ მადლობის გულწრფელი სიტყვა:

- ბერო! მარტვილო! 

ერის მუშავ, გშვენის მხნე გული!- 

წმიდა ტაბლასთან

ბეჭდის დასმით რაც წუხელ ითქვა, 

რასაც გიცხადებს 

ჩვენი საძმო, ჩვენი კრებული.

საქართველოსთვის

ხარ შენ ძელქვის ღვარჭნილი ფესვი! 

შენ ვერ მოკვდები! -

შეგიძლია, შენ ცოცხლად გახმე! 

მაგრამ იცოცხლებს

ის, ძირმწარე რისთვისაც შესვი! 

ესეც იცოდე,

რომ გრძელდება სამშობლოს საქმე!