ჯანო გიორგაძე - ფიქრთა ამაოება

ჩემს გულში თითქოს სევდამ იმატა,

ცა ჩამოინგრა ორი ღამეა,

ირგვლივ ბურუსი, ქარი, წვიმა და

აუტანელი სიმწუხარეა.

ჩავყურებ ბუხარს, გუგები თვალთა

ცეცხლის ენებით გადაისარკენ.

სულმა ვნებები ნაპერწკლად ფანტა

და ახლა გარბის მონასტრისაკენ.

სადაც ღმერთია მხოლოდ მფარველი

და დღენი უცვლელ რიგად მიდიან,

სად ამ სევდაზე აუტანელი,

უმოქმედობა და სიმშვიდეა.

არა, ჯერ უნდა, ის რაც წინაა

დავფერფლო, ცეცხლში მისთვის ვეშვები,

და როცა გარეთ ისევ წვიმაა,

ბუხარს ჩავყურებ თვალგაშეშებით.