|
ლეკთა აულში სიზმარივით გნახე, შენ ყელმოღერებულ ჯეირანს გევხარ, მზესავით გიღიმის ლამაზი სახე, და გაბრწყინებული ეულად დგეხარ.
სიცოცხლით სავსე ხარ, როგორც მთის წყალი, წარბს შეჰკრავ, მთვარიანი ღამე ხარ და გაიღიმებ მტრედისფერი ცისკარი.
და ვგრძნობ, შენს მზერას ვერ გადავურჩები, რამ დამავიწყოს ეს ლამაზი სახე, ანდა ვარდისფერი შენი ტუჩები.
და ლერწამივით აშოლტილი ტანი, ო, რომ მოგიტაცო ამ მზიან დღეში, მაყრად წამოგყვება მთელი დაღესტანი. |
















