|
წიფის გვირაბი ნთქავდა ღამეში შავ ვაგონებს და ცისფერ კუპეებს, იმ შავ ღამეთა, თეთრად თენება დააჩნდათ ლურჯად თვალის უპეებს.
სულის სიმშვიდე და მოსვენება, ცისფერი სითბო, შეცივნულ სულში, ისევ ისე კრთის, ვით გაელვება.
იმ უძილობას და სულის შფოთვას, რასაც ტოვებდა ლიანდაგებზე მატარებლების ბორბლების ბორგვა. |
















