ანდრო ჩაჩანიძე - სონეტი

ქორსგამოქცეულ მტრედებივით დაფრთხნენ ღრუბლები,

და აჭრილ ზეცას ალიონმა გადაუარა,

თეთრად აყვავდნენ სადედოფლოდ კვლავ ალუბლები,

აღარ მასვენებს შენზე დარდი: მოხვალ თუ არა?

არა და მარტმა უკვე ლაღად გაიმზიანა,

მთებიდან ისმის მარტოსული ირმის ბღავილი,

უშენოდ მოსვლა გაზაფხულმაც დაიგვიანა,

კვირტიდან ახლად გამომძვრალი მიმზერს ყვავილი...

ბევრჯერ ვიცვალე თუმცა გეზი ცხოვრების გზაზე,

შენსკენ სავალი გზა არასდროს არ შემიცვლია,

არსება ჩემი შენით არის ბოლომდე სავსე,

და შენს გარეშე მე ცხოვრება არ შემიძლია...

უშენო ყოფის ველოდები სწრაფად დასასრულს,

სხვა ვერაფერი ვერ მოიყვანს ჩემში გაზაფხულს...