ბადიშ ხურსილი - დავდივარ უხმოდ სიყვარული დამაქვს მთვარეულს

დავდივარ უხმოდ სიყვარული დამაქვს მთვარეულს

გაუმაძღარი აფთარივით სხეულს ვიფლითავ

მერე ნაბადად მოვიხურავ თვალებს ღამეულს

და შენი სულის სახარებას გადავიკითხავ...

მიყვარხარ მაგრამ მშიერი ვარ ამ სიყვარულით

დაწინწკლულ ცაზე ირმის ნახტომს ავედევნები,

რადგან სამყარო უყკვე არის გადასანთლული,

შემომიწირავს ზვარაკივით ჩემი ლექსები...

დღე ჩაიკეცა წაბარბაცდა სადღაც იმედი

გამხმარ სხეულზე ხემ აიკრა სველი ფოთოლი,

შენი სამყაროს კიბეებთან უკვე მივედი

და დავანგრიე ბაბილონის ჩემი გოდოლი...

ფაფარაყრილი შემოდგომა ზამთრისკენ მიხმობს

სევდიან ხმაზე წკაპუნებენ დროის წვეთები,

როცა გიყურებ ვით ატილა ყოველდღე მიპყრობს,

შენი თვალები ჯადოსნური სულზე შეხებით...

ღვითოებს ვურწევ დედამიწას ხელისგულებით

მთვარეს დავჭედავ ნალებით და არ გავაჭენებ,

ზეცას დავკეცავ ისე როგორც ძველი ფურცლები,

მზესთან ავალ და ღამეს მასთან გადავათენებ...

ცისფერ ოცნებებს ფრანით ისევ ვაგზავნი ცისკენ

და მიაქვთ ფრანებს სიყვარული უმისამართოდ,

მეკი ტკივილებს ჩემი სულის ტკივილებს ვისმენ

ამ ტკივილებით ვარსკვლავები მინდა ავანთო...

დავდივარ უხმოდ სიყვარული დამაქვს მთვარეულს,

გაუმაძღარი აფთარივით სხეულს ვიფლითავ,

მერე ნაბადად მოვიხურავ თვალებს ღამეულს

და შენი სულის სახარებას გადავიკითხავ...