ლელა გაბური - გაქცევა

ცას შვენის მთვარე -

პაწაწინა ცრემლის აკიდო,

მზერას იდუმალ გარინდების სხივი მოება,

უნდა წავიდე,

მეც ცის კიდეს ჩამოვეკიდო,

ვიდრე სამყარო დაიბრუნებს უმანკოებას...

საით მივდივარ,

რად ბნელდება,

გზაა რა ვიწრო,

მიწა დაახრჩო, მზეც დაახრჩო სისხლის ხუნდებმა...

უნდა გავიძლო,

იმ წუთამდე უნდა გავიძლო,

ვიდრე სამყაროს სიყვარული არ მოსწყურდება...

ჩამოიწვერა სინანული,

იწილ-ბიწილო,

ჩამოიღვენთა რიჟრაჟეულ სტალაგმიტებად,

უნდა ვიძინო,

თვალხილულმაც უნდა ვიძინო,

ვიდრე სამყარო

ულექსობით არ აგმინდება...

ცას შვენის მთვარე,

პაწაწინა ცრემლის აკიდო,

მზერას იდუმალ გარინდების

სხივი მოება,

უნდა წავიდე,

მეც ცის კიდეს ჩამოვეკიდო,

ვიდრე სამყარო

დაიბრუნებს უმანკოებას...