თამარ წამალაშვილი - იდგა ქალი

ზღვის ნაპირთან იდუმალი იდგა ქალი...

ტალღის სიო უწეწავდა ხშირ თმას ხვეულს...

მის ტუჩებზე იღიმოდა ზეცის დარი...

თვალებს სევდა უჩრდილავდა ღამეთეულს...

მარტოობამ ტკივილივით ტანში გასცრა...

და გამჭოლად დაუარა დაღლილ სხეულს...

ნატვრის გემი რახანია ნაპირს გასცდა...

ფიქრად ოხვრა დაუტოვა იქ მდგარ ეულს...

ისიც ადგა... - სულის კალამს ფრთხილად დასწვდა...

მთელი გვერდი მოახია გულის რვეულს...

-"მიყვარხარო"... - დაწერა და ქარს გადასცა...

-"მიეციო" .. - სადაც ნახავ იმ ჩემს რჩეულს...