თამარ წამალაშვილი - მეტკინა

მეტკინა...

მაგრამ მზეს ვუმზერ და

სიცოცხლით ვთბები...

ჯერ ისევ მესმის მოჟღურტულე

ჩიტების ენა...

თუმც, აღარ შემრჩა ვარდისფერი

ბავშვობის ფრთები...

და იმედებსაც ჯარად ადგას

ღრუბლების ფენა...

- მაგრამ, მინახავს, ხე, გამხმარი

სუსხიან თვეში...

უსიცოცხლო და მდუმარება 

განუკურნელი...

მერე, - შრიალი მის ფოთოლთა

სიოდ ჩემს თმებში...

და გაზაფხულზე აფეთქებულ

კვირტთა  სურნელი.!..

მინახავს ვარდიც... - გაფურჩქნული...

უცხოდ გაშლილი...

ტრფობით ავსილი... - დიდებული

მისი მშვენება...

ბოლოს, მოხრილი,... ჩაქინდრული,...

ჭკნობად დაშლილი...

- რომ აღარც კი აქვს, აღარავის

მისი ხსენება!..

ვნახე  და მივხვდი... -ასეთია

ცხოვრების არსი!...

- ხან, ცაში გაფრენს,... - ხან, მიწაზე

დგომასაც ვერ სძლებ...

მე კი,  ვისწავლე, სიკვდილის დროს

სიცოცხლის ფასი...

რომლის გავლასაც ღირსეულად,

ვფიქრობ, რომ  შევძლებ!..