ხარიტონ ვარდოშვილი - ლანდი ალიდან

სახეები ცეცხლიდან

ცეცხლზე დაეცა მისი სული როცა მღეროდა,

ალი დალია და უფსკრულში გადაერია.

შხამით აღსავსე ყვავილების მსუბუქ ღეროთა

იგრძნეს მარტოდენ, რომ საბრალო - გადაირია.

სტკიოდა გული და ნუგეში ჰქონდა არავის.

მაგრამ ბავშური ატირება ხშირად იცოდა. 

თვალებში ჩარჩა ბევრი ცრემლი დაუფარავი.

როდესაც თრთოდა, ღამეებით. როცა იწოდა.

მის იერს კვალი უიმედო დაჰყვა თავიდან.

ამბობდენ: იგი სიზმარია, ჩრდილთა მისანი.

რადგან მოჰქონდა ღამეების ყრუ საფლავიდან

ჰანგები ნისლი და ლანდები ოქროისანი.

ერთხელ უპოვეს სიხარულის თეთრი სიალე,

მოსული წუთით, უხილავის წამოსასხამით.

და მაშინ თურმე მის ბაგეთა გაიშრიალეს:

„ვიყავი წყლული და იარა კეთროვან ღამის“.

ეხლა სხვა არის მისი სახე. შავია ზეცა.

და ღამეებში შემოსული სხვა ჰაერია.

იგი მღელვარე აღტაცებით ცეცხლზე დაეცა.

ალი დალია და ჭაბუკი გადაირია.