|
მარტოობაში - ხშირადა ვითვლი გულის ხვეულებს. გადავშლი ნაცნობ შემოდგომის წითელ რვეულებს.
შემოდგომის ცას გაეკვრება ბურუსი თხელი. ისევ ზარები გამოსცემენ ხმას გაფითრებულს, - და გასწორდება სულის რწმენა, სიამე მრთელი.
ახმაურდება ნაცნობი ტყის გრძელი ჭაღარა. დაბარულ მიწას სიცივისაგან კვლავ შეითრთოლებს და შეიკვრება გადაშლილი ცისა კამარა.
და ნაბზარი ცა შეუმჩნევლად გაიგლისება. ღამის ზმანებას დღის სიცხადე ძველებრ გაადნობს - და ამ ზმანებით გრძელი ღამე კვლავ გაივსება.
და ძველებრ ვფურცლავ შემოდგომის ნაცნობ რვეულებს. |
















