მიხეილ კინწურაშვილი (იასამანი) - შემოდგომის რვეულები

მარტოობაში - ხშირადა ვითვლი გულის ხვეულებს. 

გადავშლი ნაცნობ შემოდგომის წითელ რვეულებს.

შუადღის სიცხე შეათრთოლებს ველს გაყვითლებულს, 

შემოდგომის ცას გაეკვრება ბურუსი თხელი. 

ისევ ზარები გამოსცემენ ხმას გაფითრებულს, - 

და გასწორდება სულის რწმენა, სიამე მრთელი.

ანჩხლი ნიავი გადაისვრის მოწყვეტილ ფოთლებს, 

ახმაურდება ნაცნობი ტყის გრძელი ჭაღარა. 

დაბარულ მიწას სიცივისაგან კვლავ შეითრთოლებს 

და შეიკვრება გადაშლილი ცისა კამარა.

ელვის ღიმილი უკანასკნელ შეაკრთობს ტატნობს - 

და ნაბზარი ცა შეუმჩნევლად გაიგლისება.

ღამის ზმანებას დღის სიცხადე ძველებრ გაადნობს -

და ამ ზმანებით გრძელი ღამე კვლავ გაივსება.

მარტოობაში მე ისევ ვთვლი გულის ხვეულებს.

და ძველებრ ვფურცლავ შემოდგომის ნაცნობ რვეულებს.