კონსტანტინე ჭიჭინაძე - მამალი

დადუმებულან სახლის კედლები.

სრული სიჩუმე და სიწყნარეა.

დავლენ ეზოში ჭრელი დედლები

და რამდენიმე თეთრი ვარია.

უმზერს ყოყმანით ძველი მამალი

ასე ერთბაშად გაზრდილ ყვინჩილებს.

ბოღმა აწუხებს ღრმად დასამალი,

რადგან შერცხვენას ვერსად იჩივლებს.

მაინც ამაყად უჭირავს მკერდი

და მედიდურად ფრთებს ათქრიალებს.

წალდს რომ ჩაუვლის უეცრად გვერდით,

ცივად კისერში გააჟრიალებს...