კონსტანტინე ჭიჭინაძე - ია მაჩუქა

ერთხელ მე იმან ია მაჩუქა,

ია ლამაზი, ია ცისფერი,

და ჩემს გულში მზემ გამოაშუქა,

და ჩემს სიცოცხლეს დაეტყო ფერი.

ნათელ ღიმილით შემომაჩერდა,

რა მღელვარება შემატყო ფერზე;

ფეხი გადასდგა... ისევ გაჩერდა

და გაისწორა საათი ხელზე.

ახ, რა ლამაზი ქალწული იყო,

და სიქალწულეც რა რიგ შვენოდა! -

ორ წყებად ჰქონდა თმები დაწნული,

გულ - მკერდიც ორად გამოსჩენოდა!

და მერე თეთრად გამოწყობილი!

თვითონაც თეთრი... არა ვგმობ ბედსა, -

ის ანგელოზის იყო დობილი

და რას მიძღვნიდა ყვავილის მეტსა?