ფეხმძიმობა
|
ეუბნებოდა თავის ლეკვს მთაზე მდგომარე ძუ-მგელი: „აი, შიშველი ფერდობი, სადაც ვირბინეთ წუხელის.
დაღმართს ჩასდევდა ტყეები იქამდე, სადაც მოსჩანან პირველი მოსახლეები.
აქ ჩვენი დამნახავები?! რამდენჯერ აგვიყვანია იმ ღობეებთან კრავები!
უშობლები და ზაქები! მკერდს გვიღებავდა იმათი წითელი სისხლის ლაქები.
ტურფა ტყე გაატიალეს და ბუნაგები ჩვენი მთლად ცეცხლებად ააბრიალეს.
უძღომელი და ხარბია. ვაგლახ, იმათი ბალღები ჩვენს ნააკვნარზე დარბიან!“
გადავლა სურდათ ქედისა. ლეკვს გადაედო სიბრაზე და აღშფოთება დედისა.
გამწყრალნი, გულნატკენები; უკან ყურები წაეწყოთ, წინ წამოეგდოთ ენები.
რისხვით მგზნებარე თვალები. ნესტიან მიწას დაეტყო იმათი ნატერფალები.
ბურუსი აორთქლებული. მხეცებს კვალდაკვალ მისდევდა კაცი თოფმომარჯვებული.
შნო გლეხთა კარ - მიდამოსი. ზეგანზე ეზოს დაშვენდა ზურმუხტოვანი სამოსი.
მუხლებზე ეწყო მკლავები... ჩამავალ მზეზე შრებოდნენ მარილმოყრილი ტყავები. |
