კონსტანტინე ჭიჭინაძე - აწევს ჭიქას ვარციხე

ასწევს ჭიქას ბროლივით

და იკვეხის ვარციხე:

„არა მყვანან ტოლები,

ძველთაძველი ვარ ციხე.

მე პატივი მეკუთვნის:

სხვას ვის ახსოვს ნეტავი

ბრწყინვალება გეგუთის

და ბაგრატის ზეთავი?!

ვით ფოთოლთა შრიალი,

ხსოვნაში მაქვს ფარული

ფაფანაკთა ფრიალი

და ცხენების თქარუნი.

აქ სისხლი და ღვინო ხომ

ფაშამ ბევრი დალია...

გაქცეულიც მინახავს

ოსმანა და ალია!

მოვრჩი წურვას მეფისთვის,

ჩარჩმაც თავი მანება;

ახლა სარჩო გლეხისთვის

როგორ დამენანება?!

ჩემი დიდი კასრები

შეჭედილი რკინითა

დაცლასაც ვერ ასწრებენ -

ივსებიან ღვინითა.

თვალუწვდენელ ვენახად

ვაკეს გადავეკარი.

მცველად სხვა ვინ მენახა -

მიდგას უკან ზეკარი?

წინ, ვით წყარო შვებისა,

მეტმასნება რიონი;

შორს დამდგარა მთებისა

თეთრი სინედრიონი...

ყველამ დიდხანს იცოცხლოს!..

ამ კამკამა ჭიქითა

გაუმარჯოს მიწაწყალს

ლიხს აქეთ და იქითა!“

ელავს ჭიქა ბროლივით

და იცინის ვარციხე:

„მეც მიგულეთ ტოლივით,

თუმცა ძველი ვარ ციხე“.